dziecięce i młodzieżowe 576799563
Wyjątkowe dziecięce i młodzieżowe. Zrealizuje zamówienia na dziecięce i młodzieżowe.
Salon Meblowy Krupiński
699184472 - Gorowie Ilawiekim
Tematyka:
dziecięce i młodzieżowe Gorowie Ilawiekim
meble recepcyjne Opalewo
Salon Meblowy Krupiński
699184472 - Gorowie Ilawiekim
Tematyka:
dziecięce i młodzieżowe Gorowie Ilawiekim
meble recepcyjne Opalewo
Polecamy również:
Kiedy ocknal sie z omdlenia i otworzyl oczy, wydalo mu sie, ze jest w wiezieniu. Mial wrazenie, ze lezy na twardej pryczy, w ciasnej i niskiej celi, w glebi wyraznie zarysowalo sie male, okratowane okno.
Nie zaniepokoil sie tym odkryciem. "Jest noc" - pomyslal tylko. Nawet go to nie zainteresowalo, w jaki sie tu sposob dostal. Zamknal z powrotem powieki i tak lezal dluzsza chwile.
Dopiero szum wiatru i glosy uswiadomily mu pomylke. Od razu przypomnial sobie miniona godzine, wszystko az do ostatniego blysku przytomnosci. Coz za historia! Leki, widziadla, urojone rozmowy, goraczkowa maligna, stek chorobliwych bredni. Stwierdzal to jednak obojetnie, bez wzruszenia, jakby w tym wszystkim nie bral bezposredniego udzialu, lecz pozostawal z daleka w roli widza.
Czul sie zreszta teraz znacznie lepiej. Gdy usiadl, nie zakrecilo mu sie w glowie, minal rowniez meczacy bezwlad ciala, ktore chociaz dalekie od sprezystosci, pozwalalo juz przeciez soba kierowac. Pierwszych kilka ruchow wykonal sztywno i niepewnie, jakby byl manekinem. Jeszcze nie dowierzal. Ale gdy wyprostowal sie i stanal na nogach, wstapila w niego otucha. Nie bez zlosliwej uciechy pomyslal o policjantach, ktorych tak zrecznie umial pozostawic poza soba. Wrocila mu i sprawnosc myslenia. Orientujac sie wedlug przebytej drogi, mogl przypuscic, iz wedlug wszelkiego prawdopodobienstwa znajdowal sie gdzies w okolicy Wolkowyska. Przedostania sie do miasta wolal nie ryzykowac. Zaspokoic glod- to bylo obecnie najwazniejsze. Nie czekajac na swit, postanowil natychmiast, korzystajac z oslony nocy, wyruszyc na poszukiwanie jakiejs wsi. Byl pewny, ze instynkt go nie omyli i dobrze poprowadzi.
Wygramolil sie z szalasu i poszedl w kierunku, w ktorym uczynil pierwszy krok. Przyzwyczajony do czestego przebywania w ciemnosciach, szybko oswoil sie z terenem. Po zapachu mokradel domyslil sie, ze idzie wzdluz rzeki. Bor sosnowy w tym miejscu byl wysoki i gesty, lecz brak krzakow ulatwial posuwanie sie naprzod. Juz po paru minutach Morawiec odroznial ciezkie i twardo mrok zlobiace cienie pni. Wymijal je pewnie, ozywiony ruchem szedl coraz szybciej, ostry wiatr siekl go po twarzy, nie czul jednak chlodu. Bylo mu lekko, prawie radosnie. Wsrod tego wewnetrznego upojenia tracil chwilami swiadomosc, iz znajduje sie w lesie. Wysokie szumy ogromnymi wodospadami raz po raz splywaly na ziemie, i oto, jakby zaplodnione tym ozywczym deszczem, wyrastaly nagle pod nogami puszyste trawy, wolna przestrzen lak otwierala sie dokola, wiatr nastrajal cialo pospiesznym i szerokim oddechem. Wydalo sie Morawcowi, iz tylko patrzec, a gwaltowniejszy podmuch splynie snopem swiatla, rozewrze w gorze ciemnosci i wielkie niebo nocy wstanie wysoko, pelne gwiazd wirujacych bezszelestnie: obszar bezkresny, pod ktorego bezpieczna oslona uspiona noc wolno toczy swoje pola, miasta, lasy i rzeki. Kilka razy zawadzal o wystajace korzenie, tracil rownowage, lecz machinalnie wyprostowywal sie i szedl dalej nie zauwazajac nawet potkniec. Coraz wyrazniej zdawal sobie sprawe, ze musi sie spieszyc i ani na chwile nie wolno mu zatrzymac sie i odpoczac. Mial niejasna, lecz uporczywa pewnosc, ze gdyby teraz przystanal - natychmiast wszystko by sie odmienilo. Znajdowal sie w stanie podobnym do marzenia polsennego, kiedy przezywa sie powiewne obrazy pelne napiecia nerwow, lecz wie sie jednoczesnie, iz obok, jakby o krok, stoi i czeka inna rzeczywistosc i tylko nieznaczny ruch wystarczy nieuwaznie w jej kierunku uczynic, aby jak wirom rzeki pozwolic sie jej wciagnac. Poczal go ogarniac niepokoj. Bylo mu coraz gorecej, palto zapiete pod szyje utrudnialo oddech. Rozpial je wiec, odwinal szalik, czapke zsunal z czola.
Nagle poczul, ze grunt pod nogami staje sie miekki. Jakiez to proste! Rzeczywiscie, czegoz ja sie niepokoje! - pomyslala. - Co mnie to obchodzi? Niech go zabije. Niech go zabije!" - powtorzyla prawie na glos i z zacieta radoscia.
Morawiec szybko zasnal. Z poczatku zly mial sen: rzucal sie goraczkowo, szeptal jakies niedokonczone slowa, glowe mial rozpalona, usta szeroko rozchylone ciezko wciagaly powietrze. Ale powoli jego chrapliwy i przyspieszony oddech stawal sie coraz spokojniejszy, wreszcie przeszedl w rowny, odpoczynek dajacy rytm. Jednak ksiadz Siechen ciagle jeszcze nie mogl zdecydowac sie na odejscie. Wprawdzie bardzo juz przemarzl, mial dreszcze i zmeczenie czul coraz wieksze, ale ilekroc podnosil sie i czynil krok w kierunku wyjscia, wydawalo mu sie, ze Morawiec budzi sie. Wracal wiec i choc zaraz przekonywal sie o swojej omylce, z powrotem jakby sobie nie dowierzal, siadal na ziemi. I jedynie pojawiajaca sie od czasu do czasu mysl o Michasiu odrywala go od spiacego. Czul przeciez w sobie spokoj, owa cisze, o ktora tyle razy sie modlil, lecz ktora znal tak malo, iz gdy zjawila sie, wydala mu sie z poczatku czyms bardzo niepewnym, prawie ubogim. Znuzenie nie pozwalalo mu jednak myslec. Ale nie oskarzyl siebie, znalazl pewna przyjemnosc w stanie tego trzezwego odretwienia. I w pewnej chwili wydalo mu sie, ze to wewnetrzne milczenie, ta dziwna cisza serca wysuwa ze swojej glebi tajemnicze wiezy i wszystko, cokolwiek na swiecie istnieje, oplatuje i laczy tymi znakami. Gdy zamykal oczy, szum wiatru odplywal pod jego powiekami, a w palcach, dotykalna i bliska, rosla czysta cisza, wieza smukla i bezszelestna, ogrom pnacy sie ku niebu nieruchomym oblokiem. Spokoj.
Gwaltowne szarpniecie okiennicy poderwalo Seweryna na nogi. Wytraconemu tak nagle z leniwego odretwienia wydawalo sie w pierwszej chwili, ze ktos piescia dobija sie do okna. Zawahal sie, czy nie powinien wyjrzec na dwor i sprawdzic. Ale gdy podszedl blizej, nowy loskot, ktory dlugim drzeniem przebiegl wzdluz sciany, uswiadomil mu, ze to tylko wiatr.
Rzeczywiscie wichura wzmagala sie. Wsrod ciemnych nalotow, niby wsrod ciagu ogromnych skrzydel, szum drzew zataczal monotonne kregi, coraz glebszymi wirami przenikajac w dygocaca otchlan. Z odleglej czesci parku dobiegl krzyk puszczyka. "Noc wola!" - usmiechnal sie Seweryn.
Bylo kilka minut po wpol do dziesiatej. Zdecydowawszy, ze jest juz za pozno na kladzenie sie, Seweryn nalozyl marynarke, przeczesal starannie przed lustrem wlosy, poprawil krawat. "Nie, niczego nie znac na mojej twarzy" - upewnil sie jeszcze raz. Ale ledwie to pomyslal, ogarniajac siebie jednoczesnie uwaznym spojrzeniem, uderzyl go we wlasnych oczach zimny blask, chlod, ktorego nie znal, a dokola ust grymas, ktory zrobil na nim wrazenie obcego. Usmiechnal sie odruchowo, jak gdyby chcial z siebie zetrzec te obcosc. Jednak grymas nie tylko nie zniknal, lecz jeszcze glebsza linia wessal sie w rozchylone wargi, nadajac im wbrew pozorom niefrasobliwego przegiecia wyraz okrutnej pozadliwosci. Seweryn szybko sie odwrocil. "Ciekawy jestem - pomyslal - czy to wlasnie to zauwazyl we mnie ten ksiezowy smarkacz? Coz za glupstwa! A rece? Prawda, to znowu ten pijaczyna cos wygadywal..." Podniosl wolnym ruchem swoje dlonie do swiatla: byly smukle, silne, choc delikatne. Ktoz to mowil mu ostatnio, ze sa tak piekne? Od razu przypomnial sobie pewna mloda aktorke, z nocnego lokalu na Montmartrze, mala Zizi, ktora nad ranem, pijana, gdy dansing pustoszal, przysiadla sie do niego i jak piskle, przytuliwszy mu sie do ramienia swoimi ledwie rozwinietymi piersiami, zaczela calowac go po rekach, i prosic, aby choc na jeden dzien zabral ja z soba. Obiecywala, ze nazajutrz sama pojdzie, nie bedzie potrzebowal jej wyrzucac. Chciala choc przez kilka godzin nie czuc samotnosci. Podobala mu sie. Odmowil jednak szorstko i brutalnie, w sposob, w jaki mozemy odpedzac tylko tych, o ktorych wiemy, ze im na nas zalezy. Gdy odchodzila zupelnie juz trzezwa, jej okragle, duze ciemne oczy byly pelne lez. Gryzla wargi, zeby nie rozplakac sie na glos. W kilka dni pozniej, nie wiedzac, co zrobic z wieczorem, zaszedl do tego samego lokalu i spytal o Zizi. Okazalo sie, ze nie zyje. Wlasnie poprzedniego dnia umarla w szpitalu: otrula sie weronalem. Jednoczesnie z tym wspomnieniem zadzwieczala Sewerynowi w uszach melodia, ktora tego drugiego wieczora grala kilka razy orkiestra. Byla to piosenka z filmu "14 lipiec", walc smutny i spokojny, czesto niesiony monotonnymi dzwiekami katarynek po waskich i kretych uliczkach, pod niebem pogodnym i zasnutym zwolnionymi dymami. Przycmiono swiatla, niesmiala smuga reflektora rozpylala na parkiecie srebrzysta niebieskosc, pary stloczone jedna przy drugiej kolysaly sie rowno i lagodnie, jak gdyby zaklete na krotka chwile lunatycznym snem. Od strony baru dobiegal brzek szklanek. Seweryn tanczyl z jedna z miejscowych dziewczyn. Zarzuciwszy mu ramiona na szyje, nucila polglosem piosenke. "Znalas mala Zizi?" - spytal. Oczywiscie znala. "Biedna!" - powiedziala z akcentem tkliwosci w glosie. Seweryn chcial sie dowiedziec, dlaczego popelnila samobojstwo. Wzruszyla tylko ramionami: "Czyz to mozna wiedziec dlaczego? Tego nigdy sie nie wie." "Kochala sie w kim?" - badal. "Nie, chyba nie - odpowiedziala. - To byla porzadna dziewczyna, na pewno nie miala jeszcze kochanka. Moglabym przysiac, ze szukala idealu. A to niedobrze - zakonczyla z zalobna powaga. - Tego mozna pragnac, ale nie trzeba szukac.
| pks jelenia góra pks jelenia góra, rozkład pks | buddhism | wyszukiwarka mp3 Najlepsza wyszukiwarka mp3 w sieci! | zawody Portal na temat kariery zawodowej | Wiadomości |